« بر خداست كه راه راست را بنمايد ، از ميان راهها نيز راهى است منحرف ، اگر خدا مىخواست همهء شما را هدايت مىكرد . » بايد ميان « قصد » و « جائر » و « هدايت » قياس برقرار سازيم تا مفهوم « قصد » را درك كنيم ، زيرا « قصد » در برابر « جائر » قرار دارد كه به مفهوم « كج » است در حالى كه معناى « قصد » « مستقيم » است و مقصود از « جائر » « ظالم » است پس « قصد » همان « عادل » خواهد بود . يا اگر بخواهيم به مفهوم « نفش » در اين آيه پىببريم : ( وَدَاوُدَ وَسُلَيْمَانَ إِذْ يَحْكُمَانِ فِي الْحَرْثِ إِذْ نَفَشَتْ فِيهِ غَنَمُ الْقَوْمِ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدِينَ ) « 1 » . « و داود و سليمان را ياد كن آن گاه كه درباره كشتزارى داورى كردند كه گوسفندان آن قوم بىشبان در آن جا مىچريدند و آن را تباه مىكردند و ما شاهد داورى آنها بوديم . » در اين هنگام راهى نداريم مگر آن كه كلمه « نفشت » را با « حرث » و « غنم » و « حكم » قياس كنيم كه در اين‌جا مىفهميم معناى آن تباه كردن زراعت است . مردى نزد يكى از صحابه رفت و از مفهوم « ابَّ » كه در قرآن آمده

--> ( 1 ) - سورهء انبياء ، آيهء 78 .